Sushi

Sushi to potrawa japońska złożona z gotowanego ryżu oraz najróżniejszych dodatków. Ze względu na potrzebę zachowania świeżości w restauracjach jest przygotowywane po dokonaniu zamówienia.

Do spożycia sushi zaleca się drewniane pałeczki, ponieważ metalowe sztućce mogą zmienić jego smak. Należy zjeść cały kawałek na raz, a pozostawienie nadgryzionej części jest niedozwolone. Gdy posługujemy się palcami, pałeczki trzeba pozostawić na talerzu lub Hashi-oki. Z reguły w pierwszej kolejności je się sushi owinięte w glony, ponieważ po kilku minutach tracą swoją chrupkość i stają się ciągnące. Gdy chcemy zamoczyć kawałek w sosie nie powinniśmy robić tego częścią z ryżem, ponieważ może on wypaść. Do popicia najczęściej używane jest sake lub zielona herbata.

Rodzaje:

• Sashimi

To gotowana lub surowa piklowana ryba, pokrojona na plastry lub kostki. Klasycznymi dodatkami do sashimi są sos wasabi, sos sojowy i sos ponzu. 

• Maki-sushi

Maki-sushi to chyba najbardziej znana wersja sushi. Składniki układa się na płacie wodorostu nori, a następnie zawija w rulon za pomocą bambusowej maty - makisu (przypomina podstawkę pod talerz). Całość tnie się na kawałki. Maki-sushi w zależności od ilości składników dzieli się na różne podrodzaje: hosomaki (2 składniki), chumaki (3), uramaki (to rolada, w której ryż znajduje się na wierzchu) oraz futomaki (rolada z 6 składnikami).

• Nigiri-sushi

Obok maki-sushi to najpopularniejszy rodzaj sushi. Na owal uformowany z ryżu kładzie się kawałek wędzonej ryby lub owoc morza.

• Temaki-sushi

Najczęściej na stół podaje się wszystkie składniki, a biesiadnicy według własnej inwencji przyrządzają potrawę. Wodorosty wraz z wypełnieniem zwija się w stożek. Tamaki-sushi składnikami przypomina maki-sushi, lecz proporcje ułożenia są dowolne.

• Chirashi-sushi

To sushi bez nadanego kształtu. Jest po prostu wsypane do miseczki. Tworzą je kawałki ryb, ryż, owoce morza, grzyby i  warzywa. 

• Gunkan maki sushi 

Gunkan maki sushi to kulka ryżu z kawiorem lub posiekaną rybą na wierzchu, owinięta paskiem glonów.

• Oshi-sushi

Jest to sushi, które robi się wkładając ryż, rybę oraz inne składniki do prostokątnej formy. Przygotowaną w ten sposób potrawę kroi się na porcje wielkości jednego kęsa.

Herbata

Herbata to napar przyrządzony z liści i pąków grupy roślin rodzaju camellia. Tą nazwą określa się również napary z innych ziół, dlatego istnieją określenia: herbata rumiankowa, Rooibos, z suszu owocowego i paragwajska.

Kwiat kwitnącej herbaty.

Rodzaje herbat:

• Herbata czarna

Czarna herbata działa pobudzająco. Hamuje rozwój bakterii w układzie pokarmowym i pobudza go do wydzielenia soków trawiennych. Obniża ciśnienie. Wzmacnia naczynia krwionośne oraz chroni zęby przed próchnicą. 

• Herbata zielona

Zielona herbata jest dużo bardziej delikatna w smaku niż czarna. Krótkie parzenie jej daje efekt pobudzający i orzeźwiający, natomiast dłuższe ma działanie relaksacyjne. Jest bogata w witaminy C, E, B oraz sole mineralne. Przyspiesza odchudzanie, ponieważ wspomaga i przyśpiesza metabolizm.

• Herbata  biała

Biała herbata jest zbierana tylko na wiosnę. Produkuje się ją w Chinach. Ma odcień lekko srebrnawy, a po zaparzeniu słomkowy. Zawiera bardzo dużo witaminy C oraz kofeiny.

• Herbata żółta

Żółta herbata ma kolor zielonkawo-żółty. Podobno była serwowana na Dworze Cesarskim. Jest uważana za jedną z najszlachetniejszych. 

• Herbata czerwona (pu-erh)

Pochodzi z prowincji Yunnan w południowych Chinach. Jej charakterystyczne cechy to silny zapach i smak. W czasach dynastii Tang picie jej było wielkim przywilejem, na który pozwolić sobie mógł tylko cesarz, z uwagi na lecznicze właściwości, które posiada. Obniża poziom cholesterolu i poprawia krążenie. Zawiera znaczne ilości białka. Poprawia pamięć, koncentrację i nastrój. Wzmacnia cały organizm.

• Herbata niebieska (oolong lub Wulong, czyli "Czarny smok")

Produkowana jest w Chinach i Tajwanie.

• Herbaty prasowane

Znane są od czasów panowania chińskiej dynastii Tang. Wytwarzano je wtedy w formie twardych kulek, wystawiając liście pod działanie pary, następnie prasując. W takiej formie dotarła do Japonii.

Jedna z legend głosi, że początki herbaty były już w 2737 roku p.n.e. w którym cesarz - Shennong - zaparzył pierwszy napar z liści. Jednak najwcześniejsze zapiski na ten temat pochodzą z X w. p.n.e.

Około 803 roku Dengyō Daishi przywiózł z Chin pierwszy krzew herbaciany do Japonii. Później rozpoczęto tam jego uprawę. Jednak w obydwu krajach kultura picia tego napoju przyjęła zupełnie inną postać. 

W Monoglii pojawiła się w XVI wieku n.e. a rozpowszechniła pięć wieków później. W Tybecie była od 620 roku n.e. i stała się tam szybko podstawowym napojem. Jednak w odróżnieniu od Chin czy Japonii nie wykształcono tam ceremonii jej picia. 

Pierwszymi Europejczykami, którzy zetknęli się z nią, byli Rosjanie, podczas pobytu na Syberii i kontaktów dyplomatycznych z Chinami. Jednak do Europy przywieziono ją dopiero na początku XVII wieku przez Holendrów. Do Anglii trafiła w 1658 roku za sprawą Thomasa Garrawaya. W 1618 pojawiła się w Rosji jako dar od cesarza Chin dla Michała I Romanowa. W połowie XIX w. Brytyjska Kompania Wschodnioindyjska zapoczątkowała na szeroką skalę uprawy indyjskie z sadzonek i nasion sprowadzonych z Chin przez Roberta Fortune'a.

Pierwsze polskie wzmianki o herbacie pojawiają się w liście Jana II Kazimierza do swojej żony Ludwiki Marii. Poczatkowo traktowano ją jako ziele lecznicze, natomiast zwyczaj picia tego napoju rozpowszechnił się w drugiej połowie XVIII wieku. Z powodu wysokiej ceny była spożywana tylko na dworach królewskich i magnackich. 

Herbata w Korei jest obecna od ponad 2000 lat. Została wprowadzona razem z buddyzmem i wkrótce dała początek koreańskiej ceremonii picia herbaty. Początkowo używano jej w tradycyjnej medycynie oraz celach ceremonialnych.